Het volgende stukje is een interview met 'Bill Boylan', iemand die sinds zijn jeugd Staffords bezat, en zodoende erg veel kennis over ons ras had.

Zijn interview gaat over zijn ervaringen met de Stafford en de veranderingen binnen het ras in de loop der jaren, aangevuld met leuke anekdotes.

Bill Boylan..........een paar gedachten en herinneringen......

(zoals verteld tegen Vic Pounds, Vic Crew en Ed Reid gedurende twee speciaal geregelde ontmoetingen)

Bill Boylan: Als jongen ben ik geboren in 'the Black Country', en ik groeide daar op tussen mensen die Staffords hielden. Ik kreeg mijn eerste pup toen ik ongeveer zes jaar was(rond 1905), maar mijn vader vond hem niet zo een hele beste, en dus gaf hij hem weg.

Na drie jaar gedurende de 1e W.O. in het '9e East Surrey Regiment (24e divisie)' gezeten te hebben, inclusief twaalf maanden krijgsgevangenschap, keerde ik terug in de machinebouw industrie. Ik was in die tijd nog onder de 21 jaar, en dus nog een leerjongen. Toen ik wat ouder werd ging ik naar Cannock als onderhoudsmonteur, en daar zag ik een schitterende bonte Stafford. Deze hond was een echte draak, zijn eten moest naar hem toegeschoven worden met een bezemsteel! Ik werd maatjes met deze hond, en toen ik besloot om "the Black Country" te verlaten dacht ik dat het wel leuk zou zijn om een Stafford mee te nemen, en zodoende in contact te blijven met mijn oude woonplaats. Ik kwam dus in mijn nieuwe woonplaats St. Alban aan met een Stafford en mijn vrouw, die ik in mijn diensttijd had ontmoet.We waren beiden bewonderaars van deze honden, en hebben er dus nooit spijt van gehad.

In deze tijd was de Stafford nog niet erkend door de Kennel Club, maar in het begin van de dertiger jaren werd er veel over de Stafford geschreven in "Our Dogs" over de geschiedenis van de Stafford. Er was ook sprake van om de Stafford te laten erkennen door de Kennel Club, wat ze in staat zou stellen om mee te doen aan hondenshows. Ik was in deze tijd er erg op tegen om de Stafford te laten erkennen, omdat ik er van overtuigd ben dat het showen van honden uiteindelijk resulteert in het eruit fokken van de vechtdrang. Ik geloof nog steeds dat ik gelijk had, omdat er tegenwoordig bijna geen Staffords meer zijn die ook maar enigszins in de buurt komen van de Staffords die ik me herinner uit de beginjaren. Wel was ik van mening dat het een goed idee was om ze te registreren en te beschrijven, dit voor degenen die meer over het ras te weten willen komen. Ik weet van incidenten waarin er aan nieuwkomers in het ras kruisingen en andere soorten honden zijn verkocht wat helemaal geen Staffords waren. Dit is volgens mij verkeerd, en als registratie zou kunnen helpen om dit te voorkomen dan ben ik er helemaal voor.

In 1934 verscheen er een brief in "Our Dogs" waarin iedereen die geinteresseerd was in het formeren van een club voor de Staffords gevraagd werd contact op te nemen met Stuart Poole uit Tipton. Ik heb ook gereageerd op deze oproep, maar omdat er maar zeven reacties waren, hebben we het idee maar weer laten vallen. Later toen Joe Dunn probeerde om een club op te zetten lukte het echter wel, en de club kreeg de naam "Staffordshire Bull Terrier Club", en van deze club was ik een oprichtingslid.

Voordat ik werkelijk betrokken raakte bij het showen van de honden, schreef ik stukjes in "Our Dogs"over mijn zienswijze over het showen, dit was in 1934 en hieronder volgen enkele stukjes:

29 MAART

STAFFORDSHIRE BULL TERRIERS

(aan de redacteur van "Our Dogs")

Mijnheer,

Ik zie dat er een stap is gezet om de Staffordshire Bull Terrier erkend te krijgen. Dit is in sommige opzichten goed, maar realiseren we ons wel dat de echte Staffords zo een karakter hebben tegen andere honden dat het onmogelijk is om met ze door de ring te lopen? Ik zou de mijne niet mee naar een show nemen, want de show of de hond zou verpest worden. Maar ik denk wel dat er meer zekerheid moet komen voor toekomstige kopers dat ze een echte Stafford kopen en geen kruising of iets dergelijks. De Stafford heeft geen geschreven stamboom, en zodoende kan iemand niet weten wat hij koopt mits hij een kenner is en de ouders kan zien. Laten we hopen dat de kopers een garantie naar tevredenheid krijgen.

Getekend,

W.A. Boylan

...............................................in een daarop volgende brief staat:

Mijnheer,

Kunnen we de vraag naar stambomen niet naar tevreden regelen? Twaalf maanden geleden zei Mr. Heald (die we kennen als een expert van het ras) in het blad "Our Dogs" dat er geen geschreven stamboom is van het ras. Recent was Mr. Tom Walls met drie van zijn Staffordshire's op een show en in de catalogus stonden ze geregistreerd met "stamboom onbekend", maar naderhand werd verklaard dat dit een vergissing was. Nu verklaart Mr. Mosely dat Staffordshire's wel stambomen hebben, dit is allemaal erg verwarrend voor de kopers.

Ik ken een hoop "old timers" die zouden lachen als je ze vraagt om een stamboom. De hond zijn enige stamboom is zijn ability om te kunnen vechten en geen geschreven papiertje kan van een hond een Staffordshire maken als zijn vechtinstinct uit hem is gefokt.

Om terug te komen op onze populaire vriend Mr. Tom Walls, ik heb het boek "The Bull-Terrier, and all about it" door Major Count Hollender. In de paragraaf over de Stafford schrijft hij: "Mr. Tom Walls heeft er veel gefokt maar hij heeft jammer genoeg enkele keren gekruist met gekleurde Bull Terriers, wat heeft geresulteerd in een 50/50 produkt". Als dit waar is, dan lijkt het dat ze het ware Stafford karakter eruit halen om hem in de showring te krijgen. De auteur adviseert iedereen ook nog om geen Stafford te kopen voordat ze zijn ontwikkeld.

Getekend,

W.A. Boylan

(De brief van Mr. Heald die nu volgt is een reactie op voorgaande brief van Mr. Boylan)

Mijnheer,

Om te beginnen wil ik vermelden dat ik gekleurde show Bull-Terriers heb gehad en nu ben ik weer terug gekeerd naar mijn oude liefde, de Staffordshire. De gewone hondenman heeft niet meer het benul wat een Stafford is of hoe hij er uit behoort te zien dan iemand uit de ruimte. Ik ben buiten terwijl ik met een Stafford liep meer dan eens gevraagd wat het was. Er is een idioot gerucht dat er een Staffordshire Bull Terrier Club wordt opgericht, en er gaat een nog idioter gerucht dat de Stafford in de toekomst ook geshowd zal worden op hondenshows.

Als dit laatste (wat bijna onmogelijk is) gebeurt, zal dit uiteindelijk leiden tot het verpesten van het raskarakter zoals dit ook met een ander welbekend ras is gebeurd (red. hier wordt waarschijnlijk de Engelse Bulldog mee bedoeld). Er zijn nog geen 50 echte Staffords in Engeland, en nog geen 25 onder de 9 kilo. Het is een uniek ras, waarvan de geschiedenis teruggaat naar het vroege begin van "The Black Country", de tijd van de kettingsmid honden uit Cradley Heath. Ze hebben èèn taak, en dat is ook hun enige en dat is vechten. Vechten tegen elkaar en ik bedoel dus niet in een pit met ratten gezet worden en dergelijke.

Ze zijn generaties alleen maar gefokt met èèn doel en dat is vechten, ze gaan naar Noorwegen en Duitsland, en Hamburg is een groot centrum van hondenvechters. De echte Stafford is een intelligente, slimme hond maar zijn enige lust en leven is een robbertje vechten. Als een zogenaamde Stafford dat idee niet heeft en hij weegt veel meer dan negen kilo fit, dan is het een gekleurde Bull Terrier of een kruising met dat bloed. Een echte Stafford, naar mijn mening, heeft een hoofd als een kolenschop, een kaak als een haai, staat met zijn tenen naar buiten, ligt met zijn buik plat op de grond terwijl zijn poten plat achter hem op de grond liggen, en eenmaal in een vechtpartij verwikkeld zal hij nooit uit eigen vrije wil stoppen. De kleur is helemaal rood of brindle, en praktisch geen wit of fawn. Ik heb een duivenblauwe stafford gezien van 8 kilo, hij is nu dood.

Ik wil als laatste opmerken dat een Stafford geen geschreven stamboom heeft, hij is gefokt Game x Game, Bill X's Fly met zus en zo's Betsy. Maar oldtimers en sommige nieuwelingen zullen je vertellen wat de voorouders deden en wat de jongelingen vandaag kunnen doen. De Stafford is geen gekleurde engelse Bull-Terrier, het is een ras op zich. De Clubs die de Stafford willen cultiveren zullen hem laten verdwijnen voor eens en altijd.

Getekend,

Arthur Heald

Als voorvoegsel voor een hondennaam wordt vaak de naam van een plaats of district genomen, zoals bijv. Bilston Bill, Darlaston Biddy en Sedgly Queen. Mijn stamboom voor Game Lad was op dezelfde manier opgemaakt, en hij was ook zo geregistreerd bij de Kennel Club. Ik had Game Lad in de plaats van een teef die ik thuis hield, omdat ze veel te temperamentvol was om mee naar de show te nemen. Joe Dunn had rond deze tijd zelf geen Stafford, later kreeg hij Lady Eve, een semi volwassen teff.

Vic Crew: Naar aanleiding van wat je net zei Bill, wil ik even vertellen dat ik hier een stamboom van mijn eerste Stafford bij me heb, een 45,7 cm grote Brindle rue genaamd "Burrago Mefisto". Het is misschien interessant om de details omtrent zijn afstamming te vertellen. Zijn vader was Brigand's Gunner en zijn moeder Brinstock Attraction. De vader van Brinstock Attraction was Game Laddie die natuurlijk weer uit Game Lad kwam. En haar moeder kwam uit Bilston Bill en Sedgley Queen en daarachter zijn de overige secties blanco. Brigand's Gunner kwam uit Tackle en Lady Eve. Tackle's vader was Jim the Dandy die op zijn beurt weer uit Fearless Joe kwam (de basishond van de J-lijn)

Bill Boylan: Voordat we het gaan hebben over die eerste show in Hatfield eerst dit, geen van de tentoonstellenden van de Staffords hadden elkaar naar mijn weten eerder ontmoet. Na de grote aankondiging van de show was ik benieuwd wat voor soort honden ik zou zien in de ring. Ik had gehoord dat Lew Prince zou komen, hij was de eigenaar van Tuscaloosa Sam, en ook de beroemde acteur Tom Walls was er met een Stafford, en daar tussen stond ik als gewone jongen. Lopend door de gigantische hekken van Hatfield voelde ik de spanning groeien, en terwijl ik de Staffordbenches naderde zag ik Norton Green, Lew Prince en Tom Walls samengeschoold staan, en geen aandacht aan ons schenkend. Toen zag ik hun honden staan met een dun wit halsbandje aan een dun wit lijntje. In de benches zaten wel 12 verschillende typen Staffords. Er waren maar 2 klassen, en ik kon er maar 1 betalen dus het werd de open klasse. Na Game Lad aan zijn bench vastgemaakt te hebben en rondgekeken te hebben naar alle binnenkomende mensen zag ik dat er gratis hondenvoer en drinkwater te krijgen was voor elke exposant met de complimenten van Spratt's hondenvoer.

Ondanks het feit dat ik al iets had zien staan over de reglementen op het inschrijfformulier terwijl ik het invulde had ik het niet gelezen, dus deed ik dat terwijl ik zat te wachten. Er stond ook iets in over agressieve honden en voorgeschreven kettingen om je hond aan de bench te ketenen. Ikzelf had twee Woolworth kettingen, en ik maakte ze stevig vast om de hond goed in zijn brede halsband onder controle te houden. De hond kon nog net met zijn snuit tot de hoek van de bench komen maar niet verder. Ik begon nu tot rust te komen, en ik genoot van de plezierige sfeer, totdat er ineens een geweldige comotie uitbrak. Game Lad had een Fox Terrier te pakken gekregen die in een bench naast hem zat. De Fox maakte een hels kabaal en schreeuwde moord en brand, en Game Lad schudde hem heen en weer als een ouwe lap!! Er stond al snel een hele menigte om de honden, en ik probeerde Game Lad aan zijn halsband vast te pakken om hem los te wurgen, want ik wist maar al te goed dat het anders een hele tijd zou duren voordat hij zou besluiten om zijn hold los te laten. Terwijl ik gebukt over de twee honden mijn best deed om ze los te krijgen voelde ik stromen water over ons heen gegooid worden, dus trok ik mijn regenjas die ik toevallig aanhad over mijn hoofd. Na een tijdje kwamen de honden los, en ik zag dat de Fox een afgebeten oor had, het viel vanuit Game Lad's bek op de grond!!

Ik was na dit incident geweldig overstuur, en ik wilde naar huis gaan, dit was genoeg voor een dag, geen hondenshow meer voor mij. Terwijl ik mijn eigendommen bij elkaar zocht en van de benches naar de uitgang liep kwam de showmanager Jas Pye naar mij toegerend. Na wat gepraat haalde hij me over om toch maar te blijven. Hij leende me de juiste kettingen voor in de bench, en daarna waren er geen problemen meer. Mijn hond was nog steeds erg opgewonden toen we de ring ingeroepen werden. De keurmeester was Sam Crabtree. Ik moest met mijn hond de ring rondlopen, en de keurmeester bestudeerde mijn hond uiterst nauwkeurig, en tot mijn verbazing werd hij uitgeroepen tot beste van het ras!! Na het incident op de show liet ik een paar goede kettingen maken voor toekomstige shows. Na de show werd mij trouwens verteld dat het ongelukje niet mijn fout was, maar dat de Fox een te lange ketting had waardoor hij binnen het bereik van mijn hond kwam. In Augustus 1935 showde ik Game Lad op de eerste show in Cradley. Game Lad werd hier door mr.Beilby tweede geplaatst na Jim the Dandy. Game Lad liet een goede indruk achter en werd regelmatig ter dekking gebruikt. Hij was de vader van Timyke Mustard, een knappe goud brindle reu en een succesvolle witte teef die vaak werd uitgeroepen tot beste teef. Game Lad was ook de vader van Game Laddie in combinatie met mijn teef Mad Molly. Game Laddie werd beste van het ras op de Crufts van 1938 onder mr.Beilby.

Alles verliep erg goed, maar de Tweede Wereldoorlog gooide al onze plannen in het water, we wilden juist enkele combinatie's maken met een van de beste honden van die tijd The Great Bomber, hij was eigendom van Joe Mallen.

Vic Crew: Tijdens een gesprek dat ik jaren geleden had met mr. Beilby op de Brent show merkte ik op dat hij in zijn boek "The Staffordshire Bull Terrier" Ch.Game Laddie bestempelde als een van de beste Staffords die er was gefokt. Nu zeg jij Bill, dat naar jouw mening hij het tegenwoordig niet meer zo goed zou doen in de ring, zou je aan de lezers uit willen leggen waarom je dat denkt Bill?

Bill Boylan: Ja, dat wil ik wel. Zijn poten zijn niet kort genoeg voor de show tegenwoordig, maar hij was een hond die werkelijk alles had. Hij was goed in balans en hij paste in de originele standaard met zijn 43 cm(17 inch) en een gewicht van 17.3-18.2 kg(38-40 lbs).

Vic Crew: Dus omdat hij hoog op zijn poten stond denk jij dat hij het nu niet meer zou maken in de showring?

Bill Boylan: Juist, en ook The Great Bomber, Gentleman Jim, Crossguns Johnson en vele anderen niet.

Vic Pounds: Ze waren toen meer het terrier type.

Bill Boylan: Jim the Dandy won maar enkele shows, en daarna is hij niet meer gezien.

Vic Crew: Toen de originele standaard werd vastgesteld, waren er toen meer honden die volgens jou in de plaats van Jim the Dandy gebruikt hadden kunnen worden?

Bill Boylan: Ja, Game Lad was een hond van een soortgelijk type, en volgens mij een betere hond. Jim the Dandy verscheen op de Star Show in Wembley in 1936, die was georganiseerd door Leo Wilson. Er was een klasse voor Staffords waarin meer dan twintig Staffords vanuit het hele land zaten, waaronder Barham...Cloth of Gold....Bocking Joseph....Vindictive Monty enz(twee van deze honden raakten hier in de clinch). Game Lad werd tweede en Jim the Dandy werd niet geplaatst. De eerste prijs ging naar Bocking Joseph, een kleine hond die Tom Walls gebruikte om het juiste bloed weer terug te krijgen in zijn lijn na het inkruisen van zijn witte Engelse Bull Terriers. Jim the Dandy is hierna niet meer geshowd. Vindictive Monty had schouders die naar mijn mening wat vaster konden zijn, maar hij gaf een zoon genaamd Vindictive Montyson, een goede grote hond die de eerste C.C. titel won die ooit aan een Stafford was toegekend.

Ed Reid: Wat denk je van de verandering van de standaard in 1948 Bill?

Bill Boylan: Het waren de Stafford mensen uit Cradley die met de kleine hondjes kwamen, en zij wilden dat de standaard aan hun honden werd aangepast, en niet hun honden aan de standaard. Dit was dan ook de reden waarom ze de maximum hoogte van 46 cm(18 inch) verlaagd wilden hebben, zij bezaten immers al de kleine hondjes. Nieuwkomers die niet wisten van de hele situatie gingen akkoord met de veranderingen, ze hadden toch geen andere keuze.

Ed Reid: Wat was de reactie van de Kennel Club op dit hele gebeuren, wat werd er gedaan, en hoe kwam dat naar jouw mening?

Bill Boylan: De Kennel Club wilde een standaard voor het hele ras, want veel clubs hadden in die tijd hun eigen standaard. Dit was niet goed, en het was dan ook belangrijk dat er iets gebeurde om een definitieve standaard te krijgen, en dit was dan ook de reden dat de Southern Club instemde met een verlaging van de maximum hoogte van 46 cm(18 inch) naar 43 cm(17 inch), maar niet naar 40,5 cm (16 inch). De Kennel Club stuurde bericht naar al de Stafford Clubs om in samenwerking met elkaar een gezamelijke standaard te krijgen. In Mei 1948 organiseerde de Southern Club een speciale vergadering om te bespreken wat de wensen waren. Uit deze vergadering kwam als uitkomst dat ze ermee akkoord gingen dat de standaard verlaagd kon worden met 2,5 cm (1 inch) maar er was niet gesproken over een verdere verlaging. De delegatie die van deze Club naar de vergadering in Wolferhampton ging, kreeg deze instructies ook heel duidelijk mee om in te stemmen met de verlaging (iedereen dacht dat dit 1 inch zou zijn!!!!!!!). De Club in Cradley had al een bericht naar de Kennel Club gestuurd dat ze vonden dat de standaard veranderd moest worden in 35,5 tot 40,5 cm (14 tot 16 inch). En dit was dan ook als advies teruggestuurd door de K.C. om te behandelen tijdens deze vergadering. En dit werd algemeen geaccepteerd tijdens deze vergadering, alles was een feit in minder dan een minuut. Voor deze vergadering was er nooit gesproken over een verlaging van meer dan 1 inch.

Ed Reid: Wat was naar jou mening de motivatie achter het verlagen van de maximum hoogte wat leidde tot een kleinere hond voor de showring Bill?

Bill Boylan: Ik denk dat de redenen om kleinere Staffords te fokken er vele zijn. Commerciele doelen...............verkoop aan vrouwen in plaats van de Poedel bijvoorbeeld en meer. Ik kan het mis hebben maar dat is mijn mening. Als ze zouden proberen om de grotere honden te verkopen zoals Joe Mallen zijn lijn van een groot formaat en een hoop spirit, dan zou er een flinke vrouw voor nodig zijn om zo een hond te handlen. Door ze kleiner te fokken zijn ze gemakkelijker te verkopen voor diegenen die alleen maar geld aan het ras willen verdienen!!!!!!!! Net na WW II vroegen sommige fokkers 9 tot 10 pond voor een pup, wat naar mijn mening een hoop geld is voor een Stafford pup in die tijd. Ik verkocht mijn pups voor 3 tot 5 pond in die tijd. Al snel begon ik te beseffen dat er commerciele fokkers en hondenhandelaren in de Stafford kwamen. Hun bemoeienissen zijn nooit voor hun liefde voor het ras of wat ze voor het ras kunnen doen maar enkel en alleen hoe ze er zoveel mogelijk geld aan kunnen verdienen.

Ed Reid: Heb je wel eens een kleine Stafford gezien die je aan stond?

Bill Boylan: Lestom Boy, iets lichter dan 13,5 kg en niet groter dan 35,5 cm, hij was zoals een goede kleine behoort te zijn. Ondanks dat hij een kleine hond was, was hij perfect in balans, met alles op de goede plaats in proportie, een miniatuur van een goede grote. Lestom Boy leefde in de begin dagen, en hij was gefokt uit de Kinsey lijn een Game vechtlijn. De grotere honden waren 43,5 cm, sommige zelfs nog iets groter. Vindictive Montyson was ongeveer 19,5 kg, The Great Bomer ongeveer 20 kg, Gentleman Jim 18 kg en zo ook Crossguns Johnson. Ze waren allemaal van een ander type, maar allen zeer goede honden en allemaal zeker 43 cm of meer.

Ed Reid: Sommige honden in de 30er jaren werden nog gebruikt voor hun oorspronkelijke werk, kun je zeggen dat een hoop van de beste vechters iets gemeen hadden, een bepaald type en bouw?

Bill Boylan: Oh ja, de besten hadden een hoop gemeen, zowel fysiek als mentaal!

Ed Reid: Als we een hoop oude foto's bestuderen van 'Pit honden' uit het verleden, dan zien we dat ze een heel andere bouw hadden dan de show honden van tegenwoordig. Als we dan bedenken dat de showhonden eigenlijk er uit horen te zien als de top vechthonden uit het verleden, die bewezen hadden de besten te zijn in het werk waar ze origineel voor gefokt werden.

Bill Boylan: Het waren de betere honden die Joe Mallen had, maar ze zouden tegenwoordig in de showring geen enkele kans meer maken. Joe had het wel eens over de kortbenige hondjes tegen me, hij wilde altijd een grotere hond, want die heeft meer kans dan een hond ie zo klein is dat hij van onder af moet vechten en hij kon het weten!

Ed Reid: We zien in show rapporten dat bepaalde punten afgekeurd worden en anderen juist aangemoedigd, en alles wordt volgens de rapporten afgeleid van het oorspronkelijke werk van deze honden. Dus als we alles moeten geloven, worden de honden verbeterd, en moeten ze dus eigenlijk beter zijn dan hun voorvaderen. Maar de vraag is nu, als de honden nu niet meer in de buurt komen van hun voorouders, en dus steeds verder afdrijven van de originele vechtmachine, zowel in bouw als conditie, wat stellen de honden van tegenwoordig dan voor?

Bill Boylan: Dat antwoord zou gegeven moeten worden door de keurmeesters.

Vic Pounds: Het gevaar met showhonden zijn de overdrijvers. Er zijn mensen die als ze honden keuren zoeken naar grote hoofden, honden met erg veel bone enz., en dit is nu juist het probleem. Ze vergeten de balans. Of het nu 1936-1956-1976-1986 of 1996 is, een goede hond zal altijd in balans zijn, maar het probleem met de Standaard van 1948 is, ik was er persoonlijk er tegen, dat hij het een fokker onmogelijk maakt om een goede gebalanceerde hond te fokken. Omdat de standaard 2 inch (+- 5 cm) lager werd moesten ze kleinere honden gaan fokken, wat vaak inhoud lager gestelde hondjes. Dit hield vaak in dat b.v. uit een nest van zeven pups die kleinste en zwakste pup werd gehouden in plaats van de grootste en de sterktste omdat die misschien aan de standaard zou voldoen.

May Boylan: ....................en dit houd vaak in dat ze degene met de kortste pootjes kiezen.

Vic Crew: Hoe vaak horen we niet 'de kleinsten uit het nest zijn de besten'?

Bill Boylan: Ja, dit gebeurt vaak omdat ze bang zijn dat ze te groot worden als ze opgroeien. Er wordt nergens een woord gerept over de kwaliteiten die het ras maken tot wat het is maar wat er langzaam maar zeker uitgefokt wordt. Ik ben nog steeds dezelfde mening toegedaan als de eerste keer dat ik een show bezocht, en dat is dat er maar weinig rassen zijn die zowel voor de show als voor zijn oorspronkelijke werk worden gefokt. Jaren geleden tijdens de Richmond Championship Show (toen het nog buiten werd gehouden) op een erg hete dag, werden twaalf Bulldoggen bevangen door de hitte en vielen flauw. Sommige mensen hielden paraplu's over ze heen om ze te beschermen tegen de zonnestralen, anderen werden in wagens geladen om ze energie te laten besparen en tegelijk in de schaduw te liggen. Dus twaalf stuks gingen er van hun stokje, de hele show was een fiasco.

Vic Pounds: Dus zoals je ziet, als een hond voor de show gefokt gaat worden en hij wordt populair, dan veranderd de structuur en al het andere van de hond. Alleen maar om aan de laatste mode te voldoen, want mode verkoopt. Waarom houden ze Yorkshire Terriers zo klein? en zo zijn er nog vele voorbeelden te noemen, ook bij andere rassen omdat ze de populariteit van het ras hoog willen houden, en omdat dit weer meer pups verkoopt om hun zakken mee te vullen. Ik denk niet dat ze de Stafford verknallen door hem naar een bepaalde standaard te fokken. De Staffords zijn vrij bewegende, actieve en goed gebouwde honden. Het gevaar is dat het b.v. een trend wordt om een Stafford van 12 inch (30,5 cm) te fokken, of een hond met een extreem groot hoofd. En er zijn zonder twijfel genoeg fokkers die zo een hond zullen fokken als het geld opleverd. Jammer genoeg kun je door de korte dracht van een teef en door de korte tijd dat het duurt voor een teef rijp is om pups te baren, alle denkbare karakteristieken erin fokken. Dus zoals je ziet kan showen weinig goeds doen voor een ras mits het wordt gecontroleerd door gedreven mensen, en mensen met veel kennis.

Ed Reid: Hoe kunnen onze clubs de fokkers het best voorlichten over wat gewenst is in het ras (van oudsher) en wat niet? Want anders wordt onze Stafford èèn van die honden die bijgewerkt, gepoederd, geknipt en geschoren moeten worden om maar aan de laatste mode te voldoen, in plaats van zijn traditionele figuur, een ruig, hard, moedig maar nobel individu met een hart van goud, wat sommigen tegenwoordig nog zijn.

Vic Pounds: De mensen die de clubs runnen kunnen wel adviseren hoe je een hond groot moet brengen en fokken, maar het zijn juist vaak de leden zelf die hen vaak teleurstellen. Een show club onder K.C. regels moet een club zijn die hondenfok steunt die geshowd kunnen worden. Je kunt bijeenkomsten plannen, discussies voeren en alle andere mogelijke attracties, maar ze zijn gewoon niet geinteresseerd mits ze iets kunnen winnen. Dit werd pijnlijk duidelijk tijdens de Zomer van 1974, toen de deskundige op het gebied van de Engelse Bull Terrier wereld Mr. Raymond Oppenheimer, een discussie zou bijwonen over hoe de Stafford er uit moet zien, hoe je een dekreu uitkiest en andere belangrijke punten. De opkomst van de leden was beschamend laag.

Bill Boylan: En werd er ook nog gesproken over waar deze honden eigenlijk voor waren? Voorzover ik het kan zien is het dat hoe langer deze clubs bestaan, hoe verder ze afdrijven van waar de originele Stafford voor gefokt werd.........om te vechten!..........maar het zal niet lang meer duren dat ze niet eens meer in staat zijn om een muis te doden!

Vic Pounds: We worden beheerst door de mode. Met andere woorden de standaard van 1948 heeft een nieuwe hoogte/gewicht clausule waarmee ik het oneens ben, en daarom heb ik de club verlaten. Ik wil geen clublid zijn, alles wat ik wil zijn goede Staffordshire Bull Terriers, niets meer en niets minder. Maar voor mijn teef heb ik een dekreu nodig, en de meesten zijn te veel naar de nieuwe standaard gefokt, waardoor ze niet voldoen aan de eisen die ik aan een dekreu stel. Je moet erg goed rondkijken, en zoeken naar een hond die het dichtst komen bij de hond die je zoekt.

Vic Crew: ........Ook deze hond zal al een produkt zijn van een modetrend. Ik zal proberen uit te leggen wat ik bedoel. Als we een een aantal jaren terug gaan in de tijd, dan vinden we op de lijsten van keurmeesters nog een hoop mensen met meer dan een gemiddelde kennis van het ras, mensen die de Stafford gefokt, opgevoed en gekeurd hebben voor een erg lange tijd, maar het aantal aanbevelingen die deze mensen tegenwoordig krijgen om te keuren zijn minimaal. Jammer genoeg zien we tegenwoordig dus maar heel weinig Old-Timers keuren. Zij zijn door hun kennis en vaardigheid meer dan capabel om de toeschouwers uit te leggen waar naar gezocht moet worden in de Stafford om een goede te zijn en hoe je het het beste kunt vinden.

We hebben allemaal de plaatsingen kunnen zien de laatste jaren, hierin werd type en gewicht totaal genegeerd. Sommige keurmeesters keuren naar een bepaald type en gewicht omdat dat de mode is, of om een trend te creeren.

Vic Pounds: ............deze types zijn meestal ook de types die ze zelf rond hebben lopen!

Vic Crew: daar ben ik het helemaal mee eens. De consequentie is dat deze winnende honden als dekreu gevraagd zullen worden, waardoor we langzaam maar zeker zullen verwijderen van het origineel.

Bill Boylan: Vergeet niet dat voordat deze honden tot showhonden werden erkend, veel Old-Timers weigerden om honden aan vrouwen te verkopen. Het merendeel van de showers tegenwoordig zijn nu vrouwen.

Vic Crew: Dat is interessant Bill, omdat ik een gesprek had met de nu overleden Fred Holden tijdens de laatste Crufts show. Hij zei tijdens dit gesprek: Ik hou de Zuidelijke (Engeland!) vrouwen verantwoordelijk voor de hedendaagse Stafford.

Vic Pounds: Tegenwoordig doen de echte Staffordshire Bull Terrier fokkers hun best om goede, gezonde en aktieve honden te fokken, zoals elke goede hond behoort te zijn. of het nu showhonden zijn of niet, het horen stabiele en gezonde honden te zijn. De overdrijvers zijn de mensen waar we ons ras tegen moeten beschermen, want dit zijn de mensen die al zoveel hondenrassen om zeep hebben geholpen! Het echte probleem is de Standaard. Als je keurt moet je je houden aan de Standaard, en zodoende moet een goed gebouwde hond die in hoogte naar de oude Standaard neigt achteruit stellen, ongeacht hij nu een perfect rasvertegenwoordiger is of niet.

Bill Boylan: Het toenemende aantal keizersnedes waarover ik de laatste tijd heb gelezen moeten we zeer ernstig opvatten. We hadden dit soort problemen nooit met onze teven gedurende de jaren dat we deze honden fokken. En ook de meeste Old-Timers hadden deze problemen niet. De kortbenige Bulldogachtige hondjes zijn ongetwijfeld verantwoordelijk voor dit verschijnsel, en zolang we deze Bulldogachtige reuen blijven gebruiken, zullen onze teven hier de dupe van zijn.

Ed Reid: Onze grootste zorg op dit moment Bill is het gebruik van Bully reuen op Bully teven, we weten allemaal wat voor ellende dit kan veroorzaken. We kunnen alleen maar hopen dat uiteindelijk het gezond verstand zal overwinnen.

Vic Pounds: .............hoewel we nog niet zover zijn, misschien dat we dit kunnen bereiken binnen tien jaar tijd!

Vic Crew: Laten we verder gaan Bill, ik weet zeker dat de lezers geinteresseerd zijn om te weten wat jouw idee is over hoe de perfecte Stafford er uit behoort te zien. Wat zijn naar jouw idee de basis ingredienten voor een goede Stafford?

Bill Boylan: Hij zou een verdomd goede vechter moeten zijn om perfect te zijn. Toch?? Hij moet ook heel veel temperament hebben! Wat bouw betreft moet hij niet veel zwaarder zijn dan 18 kilo en zeker 43,5 cm hoog. Hij moet ook aktief en snel zijn. Game Bill was een goed gebouwde Stafford en hij was het eigendom van Joe Mallen, een andere goed gebouwde hond was Jolly Roger. Deze honden waren niet kort genoeg voor de showring van vandaag de dag, maar zij waren van het echte type uit lang vervlogen tijden. Als ikzelf nu opnieuw zou moeten beginnen, zou ik weer beginnen met de originele types. Ik zou ook een goede welving van de ribben willen zien, een redelijk korte rug maar bovenal moet hij goed in balans zijn. De snuit moet breed zijn, maar ondanks het feit dat een brede snuit erg mooi staat moet hij ook weer niet te breed zijn. Hij moet genoeg bone hebben en een goede bek met tanden. Een teef moet minimaal 39,5 cm hoog zijn tot 42 centimeter met genoeg bone en een goede balans en erg aktief. Een recht front en goede voeten, en als hij in balans is met genoeg bone moet hij een goed gangwerk hebben. Als je reuen en teven kunt vinden van dit kaliber, maak combinaties tussen hen, dan zal je enkele extreem goede dieren hebben voor toekomstige lijnen. Je zou van deze honden minstens drie generaties voorouders moeten kennen, om te weten welke types er in de lijn voorkomen. De voorouders zoude globaal van het type moeten zijn dat je zoekt, zonder echt kortbenige exemplaren met ontypische kenmerken. Ik zou willen dat ik dat nog eens kon zien gebeuren.......voordat het te laat is!

Ed Reid: Voordat we dit bijzonder interessant gesprek beeindigen Bill, ben ik benieuwd of je in dat fotografisch geheugen van je nog wat verhalen of incidenten kunt vinden die interessant kunnen zijn, het maakt niet uit of ze vrolijk of verdrietig zijn. Wat er maar in je opkomt, het soort verhalen dat de mensen tegenwoordig alleen nog in boeken tegen komt.

Bill Boylan: (lachend in zichzelf, vervolgd........) Wat dacht je van de keer dat ze naar het circus in Blackpool gingen en Tough Guy mee namen. De circus mensen wilden niet dat hij een van hun leeuwen aanstaarde, want dat kon hij hun leeuw wel eens bang maken. Tough Guy kon alles hebben, het maakte niet uit wat, hij was voor alles in als hij los werd gelaten! Hij kwam van de Westall strain, een oude deadgame vechtlijn die al vele jaren oud was. Ik denk dat ik de enige ben die Joe Mallen ooit uit de showring heeft gezet en er mee weg is gekomen. Tijdens een van de Cradley shows showde Joe een hond die hij niet onder controle kon houden. De hond kon zich niet gedragen en Joe kon hem niet genoeg kalmeren voor mij om mijn keuring voort te kunnen zetten. Dus zei ik hem de hond buiten de ring te brengen totdat ik klaar was met de andere honden, en dan kon hij terug komen. Joe ging de ring uit, en hij kwam terug toen ik hem weer riep.

We hadden nog erg veel steun van de oude hondenvechters in die tijd. Brindle Bill was er ook, en ik vond dat een erg mooie hond. Voordat ik Joe Mallen ontmoette, kende ik Phill Dee al, en hij introduceerde me bij Joe in de Old Cross Guns in Cradley Heath. Phill Dee hield er erg veel van om te wedden op Dassenbaitings. Hij had altijd wel een goede Das beschikbaar, en hij wedde dat geen enkele hond, het maakte niet uit van welk soort, het uit kon houden tegen een Das totdat de Das zou stoppen, en ik heb ook nog nooit gehoord dat hij die weddenschap ooit verloren heeft!

Ik kan me nog herinneren dat ik een goede teef van me mee nam naar een Pub in Hanwell, Londen waar Phill een Das had voor de sport. Ik zette de teef neer, en daar ging ze, en wat een worsteling had ze. Ze moet gedacht hebben dat het was zoals je een andere hond aanpakt, maar een Das is anders, heel anders, en ze ondervond het the hard way! Ik denk niet dat ze gestopt zou zijn, maar ik pakte haar op voordat ze er teveel over na zou kunnen denken want de Das gaf niet toe, hij zat in de hoek en vocht haar eraf. Ik weet niet hoe ik haar thuis heb gekregen maar het is gelukt en ze kwam er goed over heen. Ze is gestorven op de leeftijd van tien jaar door een ontsteking aan haar melkklieren.

Phill's beste Stafford teef was Tearaway Floss. Ze was geen zwaar gebouwde teef maar ze had een hoop moed, en ze was naar de verhalen die hij me vertelde een expert op de Das. Ondanks het feit dat bepaalde mensen Staffords hielden om te vechten in die tijd, zag je die honden nooit op straat, ze werden erg prive gehouden! Het leek alsof iedereen Joe Mallen kon in de Old Cross Guns Inn, en Joe kende iedereen. De atmosfeer in deze oude Pub was elektrisch, je kon het voelen vanaf het moment dat je binnen kwam. Er werd gezongen, verhalen verteld, gelachen en gepraat, en Joe was de baas ten aller tijden. Als het sluitingstijd was, dan werd het licht gedimd en de tap afgedekt, en alleen het selecte gezelschap van Joe's vrienden bleef, en maar enkelen gingen naar huis. Later op de avond kwam de politie binnen voor een drankje en een gesprek, en soms hadden ze verhalen over vreemde dingen die zich afspeelden in het dorp en ze verlieten de zaak na een uur of zo.

Het is een keer gebeurd dat een jonge agent binnen kwam en terwijl hij binnen was, kwam zijn sergeant ook binnen, zeer onverwacht. Het is ons gelukt om hem te verstoppen in de kelder (de beroemde kelder waar Joe Gentleman Jim, The Great Bomber e.d. verborg). Het duurde wel anderhalf uur voordat de sergeant eindelijk weg ging, en de jonge politieman kwam rillende uit de kelder van de kou.......of angst! Joe had nog iets raars, hij wedde met iedereen om een Pond dat een game Stafford geen tam konijn zou doodbijten. Het moest gebeuren in zijn achterkamer........ik weet niet waarom daar, maar Joe blijft daarbij tot op deze dag. Een goede Stafford dood geen tam konijn (Joe's bloedlijnen stammen af van vechtlijnen uit Wales en West Country, uit lang vervolgen tijden).

Op de Western Show in 1974 zag ik veel Staffords krijsend en gillend proberen naar de dichtst bijzijnde hond te komen, dat is naar mijn mening ontypisch. De beste Staffords zijn niet luidruchtig, ze zijn kalm en zeker, ready and willing ja, maar niet oncontroleerbaar gek. Gentleman Jim (die echt wel een robbertje kon vechten!) waarschuwde zijn tegenstanders nooit door luidruchtig uit te vallen, hij was stil maar efficient! Ik nam Jim vaak mee wandelen onaangelijnd, en hij was nooit geinteresseerd in andere honden, behalve als ze hem lastig vielen. Hij was daarbij ook nog totaal angstloos! Als Joe tegen hem zei ze te pakken, dan pakte hij ze ook!! Er was eens een incident met mijn eigen Brinstock Challenger. Een Chow Chow aan een slaphangende riem nam ineens een aanvallende sprong naar mijn hond, en zonder geluid te maken greep mijn hond de Chow. Hij draaide zich om en had hem in een oogwenk bij zijn strot. Gelukkig had de Chow een hoop haar rond zijn nek, zodat er niet teveel schade werd aangericht. Zoals je ziet wist mijn hond instinctief wat hij moest doen, en hij deed het stil en efficient.

Toen was er ook nog 'Gangster" , uit Game Lad, hij was verkocht door Mrs. Harrison (nu Mrs Adam) aan een Luchtmacht Officier tijdens de oorlog. Hij werd de mascotte van de officiers Mess in Croydon. Tijdens de 'Battle of Britain' verbleef Gangster in de aerodrome terwijl zijn baas in gevecht was met de Duitsers tijdens een zware aanval. Gangster probeerde een Duits vliegtuig te volgen dat laag vloog, en hij werd gedood door kogels van een machine geweer van een vliegtuig. Hij was daarvoor ook nog geraakt door scherven van een bom, maar hij toonde nooit angst, en hij ontmoette zijn meester altijd bij de landing. Nadien werd er een foto van Gangster in de officiers Mess opgehangen, en rond de foto hing men delen van Duitse vliegtuigen die door zijn squadron werden neergehaald, en daaronder stonden de woorden: 'ter nagedachtenis aan Gangster'.

Miss Jane hield haar Staffords aan het werk gedurende de oorlogsjaren. Haar twee teven doden 111 ratten tijdens een bait in 15 minuten, en een van de teven haalde 27 vossenjongen en een volwassen Das uit de grond, en dit allemaal in vier maanden tijd. Dit alles werd gewaardeerd bij de lokale boeren die hun graan en andere voedsel moesten oogsten. Er werd een Das vanuit het Noorden gehaald voor de oorlog om twee Cradley Heath honden tegen te testen, beide goede honden. Ik hoorde dat de Das beide honden vlak na elkaar doodde. De politie was erg allert rond Cradley in deze tijd om het een of ander, dus alles werd op een laag pitje gezet. Zo ging het in die dagen rond de Old Cross Guns, er was altijd wel iets te beleven.

May en ik hebben eens een jonge pup bij een gezin opgepikt die er niet meer voor konden zorgen. Rond die tijd hadden we zelf ook twee pups thuis die van dezelfde leeftijd waren als de pup die we opgepikt hadden, rond de 6-7 weken. We plaatsten hem bij onze twee pups, en na een week konden ze erg goed met elkaar opschieten. Maar toen we thuis kwamen op een avond na een club bijeenkomst vonden we de nieuweling dood in de mand. Onze twee eigen pups bleken zich gezamelijk tegen de nieuweling gekeerd te hebben, dit was de enige keer dat zoiets bij ons is gebeurd, en we voelden ons vreselijk. Ik kan me nog herinneren dat ik naar Wigan reisde om een man te ontmoetten die adverteerde met 'ECHTE Staffordshire Bull Terriers' en hij had ook en 100 pond uitdaging in zijn advertentie staan.

Hij was slager van beroep. Dit speeld zich af rond 1936 en hij had ongeveer twaalf Staffords in een schuur, en ze waren allemaal met een ketting aan de wand bevestigd. Ze gaven allemaal de indruk veel spirit te hebben en ze waren erg agressief tegen elkaar maar dit was begrijpelijk omdat ze erg dicht op elkaar zaten. Ze waren niet wat ik zocht dus zodoende kwam ik thuis zonder hond. Ik ben er zeker van dat hij ze hield om te vechten. Later hoorde ik vele verhalen over deze man en ze waren allen zeer interessant!

Arthur Heald was een ander zeer interessant persoon. Hij heeft een boek geschreven over de Stafford dat in Prive kringen is verspreid, de titel is ' Make Ready' (een van zijn brieven staat aan het begin van dit interview). Ik had veel over zijn honden gehoord en ik was geinteresseerd in een van hen, dus reed Phil Dee me naar hem toe in zijn auto. Ik nam mijn teef Mad Molly met me mee voor het geval de hond me zou bevallen. We moesten een tijdje wachten voordat hij ons opmerkte en toen hij uiteindelijk verscheen zei hij dat de hond niet aanwezig was. Zelfs als hij er was geweest dan nog was het zinloos geweest om een dekking te proberen zei hij, omdat hij de poot had gebroken van de teef waar ze het de vorige keer mee geprobeerd hadden. Dus gingen we weer onverrichter zaken richting huis. Toen we op een keer richting een show gingen met Joe Mallen, zagen we op een treinstation een kenneltje staan. Wat stond er ook weer op May?

May Boylan: 'Ik ben Arthur Heald's reu, wie zijn teef ben jij?''

Bill Boylan: Later zagen we Arthur in het gezelschap van een elegant geklede vrouw, met natuurlijk de hond. Joe Mallen vroeg hem hoe zwaar de hond was en Arthur zei 18 kilo. Joe zei: die hond is geen 18 kilo, maar Arthur zei dat de hond wel dat gewicht had. Joe schudde zijn hoofd en zei: Ik wed met je om drie pond dat die hond meer weegt dan 18 kilo. De weddenschap werd aangenomen en even later marcheerde we door de lokale hoofdstraat op zoek naar een plaats waar de hond konden wegen. Toen we uiteindelijk een punt vonden waar we de hond konden wegen, bleek de hond eerder 20 kilo te wegen dan 18 kilo. Arthur leende een pond van zijn vrouwelijke metgezel en betaalde Joe.

Een ander interessant persoon is Miss Marjorie Jordan, een dierenarts. Een paar jaar voordat het ras werd erkend, verkocht ik aan Miss Marjorie Jordan haar eerste Stafford, een teef genaamd Jennifer Gin. Sindsdien heeft Miss Jordan altijd Staffords gehad, ze nam ze ook altijd mee als ze haar beroep uitoefende en ze kan hier vele verhalen over vertellen.

Ik hoop dat de lezers veel plezier zullen beleven aan dit interview, ik hoop net zoveel plezier als ik heb gehad om over de Stafford te praten. Voor we dit interview afsluiten wil ik nog wel even iets kwijt. Ondanks mijn soms harde kritieken op bepaalde punten van de moderne Staffordshire Bull Terrier moet ik toegeven dat ik recent nog in en uit de showring enkele goede exemplaren heb gezien. Als soundness, aktiviteit en een goed 'Bull en Terrier' type wordt bewaard, dan denk ik dat de Stafford nog niet verloren is. Fok naar de traditionele hond, en niet naar de modieuze. Op een recente show kreeg een exposant te horen van de keurmeester dat de kop van zijn hond niet breed genoeg was. Ik zag de hond maar vond dat er niets mis was met zijn kop. Je kunt natuurlijk zoeken naar een bredere kop, maar het is beter om een kop te fokken dat iets kan.

Tot besluit vind ik dat de rasverenigingen teveel doen om een ras populair te maken. Ze zouden beter zich in kunnen zetten voor het ras kwaliteit dan voor kwantiteit. Om het Terrierras te zijn met de meeste inschrijvingen op de shows, dat doet het ras geen goed. Overpopulatie heeft nog nooit een ras goed gedaan en als de rasverenigingen niet de koppen bij elkaar steken, dan zal over niet al te lange tijd het ras niet meer te redden zijn en zal het zijn positie verliezen.

Dit interview is al bijna 15 jaar oud en er moet opgemerkt worden dat de Stafford niet verbeterd is gedurende deze tijd, eerder het tegendeel. We zien op shows tegenwoordig geen Staffords zoals ze ooit waren. Als je wilt weten hoe ze eruit zagen, lees boeken, bekijk oude plaatjes en leer hoe het ras er uit HOORT te zien. Dit gaat vooral op voor mensen die eens een nestje willen fokken. Ga voor het traditionele type, ze waren niet voor niets zo gebouwd!!!!!!!!!!!!

Frank van Elden (Gamestaff)